جهان گمان کند که من، از آسمان غریبه ام

روی به هر طرف کنم، به مقصدی نمی رسم

در این میان معلق و از این و آن غریبه ام

نظر نمی کنی به من، گلایه ای نمی کنم

به چشم آشنای تو، در این زمان غریبه ام

چه گویم از درون خود به دوستان مدعی

که در میان دوستان، چو بی کسان غریبه ام

دگر مکش به خون دل، چو موج سوی ساحلم

من از تبار تندرم، ز هر کران غریبه ام

اگر چه عاشقم، ولی، مهاجرم به لحظه ها

چو لحظه را گذر کنم، ز عاشقان غریبه ام

                                                                      مجتبی علی پور