آه، که با رغیــــب من جـانــب خــانه می روی
بی خبــــــر از کنار من، ای نفــــــس ســپیده دم
گـــــــرم تــر از شـــــراره آه شــــبانه می روی
من به زبان اشـــــک خود، می دهمـــت سلام تو
بر سر آتــــش دلـــــم، همچـــــو زبانه می روی
در نگــــه نیـــــاز من، موج امیـــــــد ها تویــــی
وه که چه مست و بی خبر سوی کرانه می روی
گردش جــــام چشــــم تو هیـــچ به کـــــام ما نشد
تا به مــــراد مدعـــی، همچـــو زمــانه می روی
حــــال که داســــتان من، بهـــر تو شد فسـانه ای
باز بگو به خواب خوش، با چه فسانه می روی؟
شفیعی کدکنی


