شب ها پر از طوفان
روزها ساکت و آرام
دل ها پر از کینه
دست ها غرق در خون
زندگی پر نیرنگ
آسمان اما بی رنگ
کوزه هایی ناب
تشنه های بی آب
مرد باران در خواب
کوچه های بن بست
دشنه هایی در دست
جنگ انسان با دین
مرگ یک مسکین
حجم یک واژه زرد
قتل یک پیکر سرد
پای مردان چون کوه
دست آنها چون دشت
چشمشان پر اشک
شرمشان در دست
کودکان خیره به در
غافل از خالی دستان پدر!
مردم همه در حسرت یک تکه نان
می دهند دست به جلاد زمان
می کنند خون ضعیفان پامال
هیچ کس فکر رهایی نیست!!!
عشق گشته نهان
رخت بر بسته از هر دو جهان
من اما دست به دل خواهم داد
و سفر خواهم کرد
سوی آن شهر پر آوازه عشق
در پی دل می روم شهر به شهر
می روم راهی را که گذر کرد از آن
روزگاران قدیم
شاه دل بی فرجام
و دگر بازنگشت...
خدا نگهدار
محمد علی پور
فراموش کردن گذشته
غنیمت شمردن حال
امید وار بودن به آینده
مترلینگ
نظام وفای کاشانی
وز خاطره دلگیرم
از عشق چو می خوانم
با یاد تو می میرم
تا عمر بود شادم
از بند غم آزادم
من مستم و مجنونم
اکنون مده بر بادم
در حادثه غرقی تو
من رعدم و برقی تو
خورشید جهان تابی
من مغرب و شرقی تو
زیباتر از این نوری
هم پای همه حوری!
عشقت به سرم مانده
گرچه که ز من دوری
مجتبی علی پور
زندگی خواب است و عشق رؤیای آن.
موسه
یکی بود و یکی نبود. اونی که بود من بودم.
بودن یا نبودن؟ مسئله این بود.
یه روزی یکی اومد که با من یکی شد. من شد ما.
یه روزی یکی رفت که با من یکی بود. ما شد من.
یکی هست و یکی نیست. اونی که هست من نیستم.
بودن یا نبودن؟ مسئله این نیست.
اونی که هست مسئله است:
عشق؟؟؟
به گمانم سطری جامانده است در لا به لای این سطرها.
بیا و پیدا کن مرا.
تاگور
وطن.
کلماتی هست که تفرقه آفرینند:
تو.
کلماتی هست که بعد از بیانشان سیگار می چسبد:
عدالت.
کلماتی هست که از معناهاشان بزرگترند:
مرگ.
کلماتی هست که از معناهاشان کوچکترند:
عشق.
کلماتی هست که تردید و امید بار می آورند:
دیدار.
کلماتی هست که از دم مار تلخ ترند:
سلام.
حسین پناهی(خروسها و ساعتها)
بگیریم که در روزهای تاریک روشن باشیم.
حجازی
به شانه ام زدی
که تنهاییم را تکانده باشی
به چه دل خوش کرده ای؟!
تکاندن برف
از شانه های آدم برفی؟
گروس عبدالملکیان
ولتر
بی تو طوفان زده دشت جنونم
صید افتاده به خونم
تو چنان می گذری غافل از اندوه درونم
بی من از کوچه گذر کردی و رفتی
بی من از شعر سفر کردی و رفتی
قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم
تا خود کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم
تو ندیدی!
نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی
چو در خانه ببستم
دگر از پای نشستم
گویا زلزله آمد!
گویا خانه فرو ریخت سر من
...
بی تو من در همه شهر غریبم
بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی
بر نخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایی
...
تو همه بود و نبودی!
تو همه شعر و سرودی!
چه گریزی ز بر من؟
که ز کو یت نگریزم
گر بمیرم ز غم دل
با تو هرگز نستیزم
من و یک لحظه جدایی؟!
نتوانم.
بی تو
من زنده نمانم.
هما میر افشار
سعدی
سایه فرار می کند
در زیر این تگرگ سنگ
چه کس قرار می کند؟
حرف دلم را نشنید
او که قمار می کند
حرف دل مرا کسی
روزی شعار می کند
او که به من می نگرد
به دل چه کار می کند؟
در دل او، خزان دل
خیال بهار می کند
عاشق که بیند همچو من
سنگ نثار می کند
چون که نمی داند مرا
محو، غبار می کند...
مجتبی علی پور
ویلیام شکسپیر
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده ست
چیزی ز ماه بودن تو کم نمی شود
گیرم که برکه ای نفسی عاشقت شده ست
ای سیب سرخ غلت زنان در مسیر رود
یک شهر تا به من برسی عاشقت شده ست
پر می کشی و وای به حال پرنده ای
کز پشت میله قفسی عاشقت شده ست
آینه ای و آه که هرگز برای تو
فرقی نمی کند چه کسی عاشقت شده است
فاضل نظری
تو اگر بی من و دلتنگ منی
یک به یک فاصله ها را بردار.
افلاطون
دستم به قلم
می نویسم از تو
از تو و یاد خوبی های تو
یاد آن روز که از ابر سپید
باران ریخت
من و تو خیس
پرگشودیم سوی بهار
کاش می شد باز با هم
زیر باران بودیم
امشب نیز بارانی است اما
جای آن ابر سپید
چشم من می بارد
چشمم از بی خبری مانده به راه
شاید سفری کرده به ماه
تا از او پرسد که چرا می خواهند
من و تو، ما نشویم؟
ماه بالای سرم
چشم من در چشمش
عکس او در چشمم
پرسشم را می خواند
درد من را می داند
اما از شرم
می رود پشت یک ابر سیاه
عکس او در یک چاه
چشم من باز به راه
همچنان می بارد
بی صدا می خواند!
محمد علی پور
ولی دلم چه می شود
که غصه دار مانده است
سلام ساده اش هنوز
بی جواب مانده است
خود تو گفته ای
دلت برای دیدن دلم
دوباره پر نمی زند
و چشم های تو
به کوچه های خشک و خالی دلم
که مانده بی ستاره سر نمی زند
قبول می کنم اگر که قول می دهی
دل مرا به قهر متهم نمی کنی
و از تمام نمره های خوب توی دفترم
دو نمره کم نمی کنی!
الهام فرجی
من نه آن مرداب در یکجا اسیرم
نه خورشیدی که هر مغرب بمیرم
نه پروانه که با شمعی بسوزم
بگردم گرد او تا گر بگیرم
تو نه آنی که دریابی بهارم
نه آن یاری که بنشینی کنارم
نمانی تا بزرگی بخشیم تو
روی زینجا که گردانی تو خوارم
چو مجنونم که در چشمت اسیرم
اشارت گر کنی نزدت بمیرم
همین خواهم که گردانی بهارم
به یک لحظه نشینی در کنارم
مجتبی علی پور
که آن را برای همیشه خواهم بست
سال ها بعد
چون دری قدیمی بازش می کنند
زن بر دریچه خیره مانده و مرد
آرام دور می شود
حالا قلم مو را بردار!
موهای زن را سفید کن
گرامافون را خاموش
و اندوه را
در قاب هایی تاریک
از تمام دیوارها بیاویز
در کشیدن تارهای عنکبوت آزادی!
در بسته می شود 
و نامت را در پرانتزی می نویسم
که آن را برای همیشه خواهم بست
سال ها بعد
چون قبری بازش می کنند
مردی
خودکارش
دستش
دلش
در لای این پرانتز غمگین گیر کرده است
حالا قلم مو را بردار!
گروس عبدالملکیان
کاه سرگشته را کهربا می کشد
چون گریبان ز چنگش رها می کنم
دامنم را به قهر از قفا می کشد
دست و پا می زنم، می رباید سرم
سر رها می کنم، دست و پا می کشد
گفتم این عشق اگر وا گذارد مرا
گفت اگر وا گذارم وفا می کشد
گفت این گوش تو خفته زیر زبان
حرف ناگفته را از خفا می کشد
گفت از آن پیش تر، این مشام نهان
بوی اندیشه را در هوا می کشد
لذت نان شدن زیر دندان او
گندمم را سوی آسیا می کشد
سایه او شدم، چون گریزم از او؟
در پی اش می روم، تا کجا می کشد؟
هـ. ا. سایه
اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم
یک قطره آبم که در اندیشه دریا
افتادم و باید بپذیرم که بمیرم
یا چشم بپوش از من و از خویش برانم
یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم
این کوزه ترک خورد! چه جای نگرانی است
من ساخته از خاک کویرم که بمیرم
خاموش مکن آتش افروخته ام را
بگذار بمیرم که بمیرم که بمیرم
فاضل نظری
اما
چاقو را در سینه خود فرو می کنم
نمی دانم
تو کشته خواهی شد
یا من؟
گروس عبدالملکیان
بیا، کنار من بمان
بیا برای من بگو
فسانه های عاشقان
ولی نگو ...
نگو که من فسانه ام
دروغ عاشقانه ام
نگو برای بی کسی
من اولین نشانه ام
سکوت خود شکسته ام
دلم به عشق بسته ام
بگو حقیقتی ز عشق
که از فسانه خسته ام
مجتبی علی پور
دگران بر سر قبرم چه کنند؟
عده ای گریه کنند
عده ای زجه زنند
عده ای نیز ز دور خنده کنند
خنده ها با معنی است
گریه ها از پی چیست؟
ای که گریه می کنی بر سر خاک و گور من
با من و تو مگر چه بود؟
بی من و تو مگر چه نیست؟
گریه نکن برای من
من که دگر گذشته ام از همه وجود خود
من که دگر بریده ام آن همه تار و پود خود
گریه بر این تن جا مانده چه سود؟
من که جانم در ره عشق و وفا سوخته بود
گریه نکن برای من
با من و تو مگر چه بود؟
بی من و تو مگر چه نیست؟
محمد علی پور
وان چنان محو که یک دم مژه برهم نزنی
مژه برهم نزنم تا نرود از دستم
ناز چشمان تو قدر مژه برهم زدنی
فریدون مشیری
حاجت ما را چرا در پشت گوش انداخته؟
علی اکبر دلفی
با من بگو تا کیستی؟ مهری؟ بگو، ماهی؟ بگو
خوابی؟ خیالی؟ چیستی؟ اشکی بگو، آهی بگو
راندم چو از مهرت سخن، گفتی بسوز و دم مزن
دیگر بگو از جان من، جانا چه می خواهی؟ بگو
گیرم نمی گیری دگر، ز آشفته عشقت خبر
بر حال من گاهی نگر، با من سخن گاهی بگو
غمخوار دل ای مه نه ای، از درد من آگه نه ای
والله نه ای، بالله نه ای، از دردم آگاهی؟ بگو
در خلوت من سرزده، یک ره درآ ساغر زده
آخر نگویی سرزده از من چه کوتاهی؟ بگو
من عاشق تنهاییم، سرگشته ای شیداییم
دیوانه رسواییم، تو هر چه می خواهی بگو
مهرداد اوستا
که بال و پر گشوده ای
تمام هستی مرا به یک نگاه
به ناگهان ربوده ای
به شوق تو بدون اختیار
می روم بر لب بام، می نگرم به بی کران
می کشم سوی تو پر
و سقوط می کنم بین زمین و آسمان
کنون با یک جفت بال سفید
خود را و تو را بینم، با هم
پرواز می کنیم در اوج
از مرگ، تا عشق، بی غم
محمد علی پور
دست به دست مدعی شانه به شانه می روی
آه كه با رقيب من جانب خانه می روی
بی خبر از كنار من ای نفس سپيده دم
گرم تر از شراره آه شبانه می روی
من به زبان اشك خود می دهمت سلام و تو
بر سر آتش دلم همچو زبانه می روی
در نگه نياز من موج اميد ها تويی
وه كه چه مست و بی خبر سوی كرانه می روی
گردش جام چشم تو هيچ به كام ما نشد
تا به مراد مدعی همچو زمانه می روی
حال كه داستان من بهر تو شد فسانه ای
باز بگو به خواب خوش با چه فسانه می روی؟
دکتر شفیعی کدکنی
تا کی گل وجود تو را آرزو کنم
عطر محمدی تو را از دور بو کنم
باغم، پر از خزان و پر سکوت
باز آ بهر من تا بر تو رو کنم
محمد امین امینی (داداش گلم)
دستان من نمی توانند
نه، نمی توانند
هرگز این سیب را
عادلانه قسمت کنند.
تو
به سهم خود فکر می کنی
من
به سهم تو.
گروس عبدالملکیان
و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديم
باغبان از پی من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتی و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
می دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق اين پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما سيب نداشت؟!
حمید مصدق
من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدی
باغبان از پی تو تند دوید
و نمی دانستی که
باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده خود
پاسخ عشق تو را
خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک
لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گریه تلخ تو را
و من رفتم و هنوز
سال هاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض نگاه تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چه می شد اگر
باغچه کوچک ما سیب نداشت؟!
(شاعر این شعر رو پیدا نکردم. اکر کسی می دونه شاعرش کیه به منم بگه.)
در چشم چرانی باد
تو چرا ساکت نشستی؟
تا باد
با تکان پرده ها
سهم مرا از تو بدزدد
کاش باد را حصاری بود
اندازه دستانت
تا سهم مرا در مشت گیری
باد وحشی می وزد بر گیسوانت
نه!
گیسوانت در تلاطم باد بر پا می کنند
کمک کن مرا
گیسوانت را محکم تر ببند
شاید این باد کمی آرام گیرد
(تقدیم به عشقم یاسمن)
محمد علی پور
دلیل
آمدنت بود که کشتمشان.
۵/۵ غروب
دسته گلی در دست های من
و نیمکتی که در جستجوی شور جوانی
عصاهای پارک را از یاد برده بود.
ساعت ۷
نیامده ای
نیمکتی که تنهایی من است و
گل هایی که بی دلیل مرده اند.
گروس عبدالملکیان
که من با خود به جز یک دل نمی بینم دل دیگر
نیم غمگین اگر زد خرمنم را برق، از آن داغم
که گر برق دگر آید، ندارم حاصل دیگر
چو در کویت کنم منزل، تو را در دل گران آید
ور از کویت روم بیرون، ندارم منزل دیگر
به یک دل با دو دلبر، مهرورزی از هوس باشد
نجویم دلبر دیگر، نیابم تا دل دیگر
طوفان مازندرانی
پل زدم از نگاهم تا نگاهت
برای یک لحظه دیدار
فکندم قلب عاشق را بر سر راهت
اما چون همیشه
بی اعتنا بر من نظر کردی
از ماندن کنار من
عاشقانه حذر کردی!
محمد علی پور
فرصتی دست بداد
دست بالا ببریم
و بخواهیم همه خواستنی ها از او
لحظه ای رفت چو باد
از سر یاد
تا بگوییم همه راز مگو را با او
چه به یک آه بلند
چه به یک قطره اشک
چه به رو کردن رو بر در او
محمد امین امینی (داداش گلم)
گفتی که منم با تو ولیکن تو نقابی اما تو نقابی
فریاد کشیدم تو کجایی؟ تو کجایی؟
گفتی که طلب کن تو مرا تا که بیابی
چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش
هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش
هر منزل این راه بیابان هلاک است
هر چشمه سرابیست که بر سینه خاک است
در سایه هر سنگ اگر گل به زمین است
نقش تن ماریست که در خواب کمین است
در هر قدمت خار هر شاخه سر دار
در هر نفس آزار هر ثانیه صد بار
گفتم که عطش می کشدم در تب صحرا
گفتی که مجوی آب و عطش باش سراپا
گفتم که نشانم بده گر چمشه ای آنجا ست
گفتی چو شدی تشنه ترین قلب تو دریاست
گفتم که در این راه کو نقطه ی آغاز؟
گفتی که تویی تو خود پاسخ این راز
چون همسفر عشق شدی مرد سفر باش
هم منتظر حادثه هم فکر خطر باش
اردلان سرفراز
در شب دم کرده غم
منم تنها
قدم زنان
در کوچه ها
قدم قدم با غم تو
تا ته شب
تا لب تو
محمد علی پور
می جنگم با لحظه ها
و این تنها غنیمت من است
بغض و دیگر هیچ
شلمان(خواهر گلم)
شد رها عاقبت از بس که تو بگسستی و بستم
عهد گفتی مشکن تا ببرم مهر رقیبان
نه تو آن مهر بریدی ، نه من آن عهد شکستم
مجمر اصفهانی
من و بارون
تو خیابون
راه می رفتیم و می خوندیم
چک و چک، چک چکه بارون
گریه من تو خیابون
جاری بود از گونه هامون
گم می شد میون اشکام
گریه های خیس بارون
بس که این غم عشق
مونده بود توی دلامون
محمد علی پور
ور ساغر می ز کف نهی، می میرم
پیمانه هر که پر شود، می میرد
پیمانه من چو شد تهی، می میرم
شیخ ابوسعید ابوالخیر
در آینه
دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خاک تیره
-این زمین-
پاپوش پای خسته ام
این سقف کوتاه
-آسمان-
سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل
در آخرین سفر
در آینه
به جز دو بی کرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام!
کجا؟
ندیده ای مرا؟
حسین پناهی